We zijn vervolgens onze heerlijke hybride huurauto gaan inleveren. We hebben in de loop der jaren heel wat auto’s gehuurd, maar dit was echt een genot om in te rijden. Het waren kleine dingetjes die het aangenaam maakten. Zo werd je snelheid geprojecteerd op de vooruit (links onderin) en werd het symbooltje rood als je de maximum snelheid overschreed. De auto had eerder door dat er regen kwam dan wij. De ruitenwissers gingen al aan voordat de eerste druppels gevallen waren. Op het vliegveld van Kopenhagen was het druk, maar lang niet zo erg als op de heenreis op Schiphol. Het afleveren van de koffers kostte wat tijd omdat het automatische systeem aangaf dat wij niet betaald hadden voor het meenemen van koffers, wat wel het geval was. We moesten dus in een rij om de koffers in te leveren.
De security was geen probleem en dus was het eindelijk tijd om een restaurant op te zoeken om te lunchen. Net als op Schiphol is de kwaliteit ondermaats en zijn de prijzen bovenmaats. De focaccia die ik had gekozen was ongelooflijk goor. Daarna nog wat fruit genomen om de gore smaak weg te krijgen. We moesten nog even wachten en die tijd heb ik gebruikt om nog even te genieten van de heerlijke muziek van Sam Fender. Het vliegtuig vertrok slechts een paar minuten te laat.
Na het opstijgen heb ik nog een paar foto's gemaakt van het uitzicht op Kopenhagen en de Sontbrug. Het is natuurlijk niet heel ver van Kopenhagen naar Schiphol en we hoefden dus niet lang te wachten om typisch Nederlandse landschappen zoals de Marker Wadden en het Noord-Hollandse polderlandschap onder ons te zien.
Op Schiphol was het toch even spannend. Je hoort in de media de verhalen over de duizenden vermiste koffers en je ziet dat in de bagagehal inderdaad stapels met koffers staan. Zou het in ons geval wel goed gaan? We hadden voor de zekerheid in Denemarken foto’s van onze koffers gemaakt, dat zou kunnen helpen om ze terug te vinden. Het bleek allemaal niet nodig, we hadden binnen een paar minuten onze koffers, zo snel was het nog nooit gegaan.
